WELKOM
_1.JPG) Welkom bij de Ontmoetingskerk in Krimpen aan de Lek. | ||
| lees meer » | ||
|
Gemeentebrief 332
Gemeentebrief 332
Meditatief Een tijdje geleden zag ik op tv een advertentie van Socutera waarin werd opgeroepen eens vaker een gesprekje aan te gaan met een wildvreemde. Dat werkt goed tegen de eenzaamheid. Ik weet niet of zo’n oproep op tv werkt voor een groot publiek, maar ik kan alleen maar beamen dat een gesprek met iemand aangaan eigenlijk altijd iets goeds oplevert. Een vreemde wordt eigenlijk pas mens als je contact maakt en je open stelt voor die ander. Tijdens onze vakantie in Zweden kwam er laat op de dag een stel op ons veldje staan. Ze waren op fietsvakantie en zetten een klein tentje op. Een man en een vrouw van onze leeftijd die er helemaal niet fietsachtig uitzagen, eerder, ja, wat? De man met tattoos, dikke buik en een baard en de vrouw wat onhandig bezig met de tent. “Tsja,” dachten wij, “wat zijn dit voor lui?” De volgende dag hoorde ik ze een of andere Slavische taal spreken en besloot ik er toch op af te stappen. In het Engels maakte ik voorzichtig een opmerking en warempel, ik kreeg in vloeiend Engels antwoord van de vrouw. Mijn man en haar man kwamen erbij staan en even later ontspon zich een heel gesprek. Het bleken zulke leuke mensen te zijn! We hebben ze dezelfde dag weer uitgezwaaid en zeiden tegen elkaar dat dit toch weer een lesje “Ga niet af op je vooroordeel” was geweest, achter elke vreemde schuilt natuurlijk gewoon een mens. Van de week sprak ik iemand die vertelde dat ze eigenlijk niet zoveel met de kerk had, maar wel ervoer dat God er was als ze buiten in de natuur liep. Je hoeft het dorp maar uit te lopen en je ziet de ruisende bomen die schaduw geven aan het gras, het bloeiende paars en wit langs de slootkant, vogels die zingen na een buitje en zwaluwen die over het water scheren. Het is allemaal zo mooi en al je zorgen verdwijnen dan naar de achtergrond. Dat gaf haar rust. Ik was blij dat ik haar had aangesproken en het gesprek bleef in mijn hoofd zitten. Wat is de schepping mooi, niet alleen om te zien, maar misschien nog meer als je bedenkt hoe het kan dat alles groeit en bloeit . Of hoe het kan dat de vogels weten waar ze heen moeten vliegen. Daarover had ik een gesprek met een man die ik maandag tijdens de wandeling tegenkwam. Onze honden liepen los in een veld bij Ouderkerk, tastten elkaar af en speelden wat met elkaar en zo liepen wij met elkaar op in dezelfde richting. Van “wonderen in de natuur” verschoof het onderwerp naar honden, die ook heel wonderlijk in mekaar zitten.. Hij vertelde over zijn hond die er prachtig uitzag maar een tijdje geleden een epileptische aanval had gehad, zo maar uit het niets. Toen ik verder vroeg, kwam ons gesprek op hele andere dingen. De dierenarts onderzocht het dier en vroeg wat er thuis aan de hand was geweest, of er iets mis was, want het leek erop alsof de hond enorme spanningen had opgemerkt en dat dat de oorzaak geweest zou kunnen zijn van deze toeval. Uit eigen ervaring weet ik dat honden enorm veel opvangen van menselijke emoties en het lijkt er soms ook op dat ze zelf bepaalde emoties hebben. Verdriet, gemis, eenzaamheid enz. Onze hond voelt bijvoorbeeld wanneer we verdrietig zijn. In het geval van mijn medewandelaar ging het om spanningen na het overlijden van zijn ouders, kort na elkaar. Eerst was zijn vader gegaan en toen zijn moeder was overleden, zaten ze als broers en zussen met zijn achten rond de tafel. Het was een en al spanning, verwijten kwamen boven tafel, verschil van inzicht over het afscheid en over de verdeling van de boedel en de erfenis, emoties vulden de ruimte, het was verschrikkelijk. De hond was in een hoek gekropen en kreeg een aanval. Ik liep en luisterde. Wat broers en zussen elkaar aan kunnen doen als eigen belang groter is dan de liefde voor elkaar, of als er nooit gepraat is en frustratie wordt opgekropt, als je je hevig tekort gedaan voelt en dat niet kwijt kunt; het is soms hemel schreiend. En wat bijzonder dat een hond het zich zo kan aantrekken dat die er fysiek van instort, ten teken dat de mensen rond die tafel toch echt te ver waren gegaan… Gelukkig is het met de broers en zussen uiteindelijk weer min of meer goed gekomen en is de hond weer helemaal opgeknapt. Aan het eind van het pad wisselden we namen uit, Jan gaf me een hand en bedankte me. “Ja, waarom eigenlijk?”, dacht ik en ik bedankte hem ook. Wandelen buiten is heerlijk, maar het wordt nog mooier als je iemand echt ontmoet. Toch niet zo gek, die oproep van Socutera, maak eens een praatje met uw medemens! Marianne van der Bas Lees hier de gemeentebrief van deze week. |
||
|
Dit is onze kerk
Dit is onze kerk
|
||
|
Kerkdienst bekijken
Kerkdienst bekijken
|
||
Zondagsdienst
02-08-2026
om
10:00 uur
meer details
Zondagsdienst
09-08-2026
om
10:00 uur
meer details
Zondagsdienst
16-08-2026
om
10:00 uur
meer details
Zondagsdienst
23-08-2026
om
10:00 uur
meer details
